Inteligencja naszych czasów

Pierwszy Festiwal Nauki na UMCS miał wszystkie znamiona prowizorki. Również moje kierownictwo podeszło do sprawy co najmniej lekkomyślnie. Wprawdzie temat wystąpień wydawał się na tamtą chwilę dość ciekawy: "Biblioteka wirtualna - klucz do cywilizacji", ale organizacja została spieprzona dokumentnie. Niemal do ostatniej chwili nie wiedzieliśmy z kolegą Jarkiem gdzie ma się to wszystko odbyć. W końcu okazało się, że zaproszona młodzież ma się zmieścić w naszej pracowni. Ponad 60 osób. W naszej pracowni. No pięknie! Cztery w miarę sprawne komputery, w tym jeden z kanciapy, czyli pokoju naukowego. W sali mieści się góra 25 osób, więc robimy pokaz na zmiany. Pokaz to też zbyt dużo powiedziane. Bez rzutnika, pisząc na tablicy adresy www jakoś dałem radę. Jarek i szanowny szef dr Trojan także (wprawdzie do tej pory nie wiem co ma wspólnego biblioteka wirtualna z przekazem podprogowym, ale niech mu tam). Pełen sukces, gratulacje, wywiad w radio między pokazami. Uff, można otrzeć pot z czoła i pójść na piwo.
Niedługo potem przychodzi zaproszenie od samego rektora na bankiet. Kupiłem jakąś marynarkę i poszedłem. Pojawiła się także dr Ujda (ta od kozaczków:). Przedstawiciel rektora coś bredził o sukcesie mimo trudności, o tym że takich festiwali będzie więcej i takie tam okolicznościowe bzdety. W końcu zaprosił na okolicznościowy poczęstunek. Schodzimy karnie poziom niżej a tam... Okrutnie wielki szwedzki stół zastawiony mięsiwami, rybkami, owocami, sałatkami, flaszkami itp. Uroczysty toast i... Profesorowie i doktorowie obojga płci jak stali tak rzucili się, przepychając łokciami, napełniać talerze i zaczęli pożerać ich zawartość. Choć byłem głodny nie tknąłem strawy. Przypomniałem sobie wtedy kilka wesel na wioskach, które organizowane w namiotach wojskowych, czy stodołach, rozpoczynały się z pełną galanterią i dopiero po kilku godzinach przekształcały się na podobieństwo tego co miałem wtedy przed oczyma. Odstawiłem kieliszek i poszedłem do czerwonego kiosku na burgera z kurczakiem i serem. Wtedy chyba doszło do mnie, wprawdzie jeszcze delikatnie, że niezbyt mam ochotę współpracować z takimi elitami Lublina - jakby nie patrzeć inteligencją naszych czasów. Tfu!