Jak zostać antysemitą?

Tak się czasem zastanawiam, czy pracowicie smarując sprejem na ścianie napis „wstrętny żul” albo „spasiony knur”, artysta zna właścicieli zdobionego domostwa i uzewnętrznia własną opinię o nich, czy tylko tak sobie smaruje? Wbrew pozorom jest się nad czym zastanawiać. Dlaczego? Ano stosunkowo niedawno, w upływającym właśnie roku, francuscy policjanci złapali parkę artystów, która przez kilka miesięcy wytrwale ozdabiała budynki i samochody jednym motywem. Na motyw ów składały się dwa słowa: „Brudny Żyd”.
Gdyby zgodzić się z moimi podejrzeniami, że smarujący artyści znają tych, którym ozdabiają domy i samochody, wtedy musiałby się zrodzić wniosek, iż małżeństwo złapane przez policjantów to wstrętni antysemici! Na dodatek świetnie znające okolicę i ludzi, którzy tam zamieszkiwali. Bo niby jak bez znajomości bliźniego, i to raczej bliskiej (zważywszy na epitet), można oznajmiać światu, że właścicielem auta jest ktoś stroniący od mydła, albo to iż w danym domu mieszka ktoś, od kogo zalatuje nieprzyjemny odorek? Ale czy możliwe jest o antysemityzm oskarżyć żydowskie małżeństwo?
Idąc odmiennym tokiem rozumowania, warto się zastanowić nad tym, że może parka artystów wcale nie znała właścicieli samochodów i mieszkańców okolicy. Może chcieli pokazać światu, iż we Francji roi się wprost od antysemitów, którzy nocami nie śpią, tylko smarują sprejami wstrętne hasła na murach i samochodach?
A może samo to, że zastanawiam się nad powyższymi sprawami sprawia, że w oczach redaktorów z czerskiej i tych, którzy jeszcze spijają z mądrości drukowane w gazecie, jestem przebrzydłym antysemitą?