Beton

Na początek cytat z „Dzienników” Stefana Kisielewskiego z 23 października 1968 roku:

„Tutaj trwa w prasie dosyć autentyczny spór o „prywaciarzy", czyli prywatne rzemiosło i usługi. „Kurier Polski” broni ich ostro przed atakami demagogów wskazując na to, że wielki przemysł maszynowy, okrętowy i inny kooperuje z nimi, oni dostarczają precyzyjnych części, których inaczej nigdzie by się nie dostało. Ale to mucha, atak ma podłoże ideologiczne, co im tam sprawy produkcyjne! Klaudiusz Hrabyk, superidiota, grzmi w „Życiu Warszawy”, że cała Polska pogardza prywaciarzami, którzy zbijają „wór złota”, że nigdy badylarz czy sklepikarz nie mógłby reprezentować „socjalistycznego narodu” i tym podobne brednie. A o prywatnych chłopach (połowa społeczeństwa) łaskawca zapomniał. I o tym, że np. sprzedawca prywatny pracuje dzień i noc, podczas gdy pracownik „uspołeczniony” odpracowawszy swoje siedem godzin, wypina się na wszystko, a poza tym kradnie, ile wlezie. Ale cóż — nalot na „prywatnych” trwa. Tych, co są potrzebni do przemysłu, może nie ruszą, ale np. prywatni lekarze padną chyba ofiarą, tak jak już padli adwokaci. Wolne zawody nie mieszczą się w idei kolektywizmu, a jeśli życie na tym traci — tym gorzej dla życia!”

Ciekawe jest to, że w świadomości większości społeczeństwa do końca lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku w stosunku do prywaciarzy pokutowało przeświadczenie owego superidioty. Jako, że mój ojciec miał od końca lat siedemdziesiątych kwiaciarnię w Świdniku, więc właściwie z pierwszej ręki znam wyjazdy przed świtem na warszawską giełdę po kwiaty i robienie wieńców oraz wiązanek pogrzebowych do późnych godzin nocnych. Również dzieci owych prywaciarzy miały kłopoty, gdy każdego roku szkoła za pośrednictwem wychowawczyni robiła statystki zatrudnienia rodziców. Prywatnego sklepikarza nie było w zestawieniu zawodów.

 Od tamtego okresu zmieniło się wiele w świadomości społeczeństwa. Już nie tylko prywaciarze pracują za dwójkę. Również i zatrudnieni w sektorze prywatnym (osobliwie w usługach nie związanych z pracą fizyczną) wracają do swoich mieszkań długo po godzinie oficjalnego zakończenia pracy. Mimo ogromnych zmian w podejściu jednostki do własnej godności, nasyceniu życia ludzkiego elektroniką istnieje ciągle grupa zawodowa, której świadomość zatrzymała się we wspomnianym 1968 roku. To urzędnicy zatrudnieni w instytucjach państwowych. Osobliwie takich zatrudnionych w urzędach skarbowych, ZUS-ie, itp. Dla nich prywaciarz to wciąż wróg, któremu trzeba udowodnić, że jest oszustem i któremu trzeba przywalić po kieszeni. Do takich urzędników nie dociera prosty fakt, że ten wróg – prywaciarz ich utrzymuje. I że, we własnym interesie, powinno zależeć mu aby prywaciarz ciągle swój biznes rozwijał. Czy tak trudno to zrozumieć? Jak można ów beton przebić?