„Pani w szkole opowiadała, że popadła w pewną konsternację, gdy poinformowawszy ucznia o złej ocenie końcowej, usłyszała, że to nic, bo on wczoraj zamieścił na swoim profilu nowe zdjęcie czy coś w tym stylu i dostał w ciągu jednego dnia – nie wiem – kilkadziesiąt czy kilkaset lajków.” Gdy przeczytałem taką oto relację Krzysztofa Mazura, nie mogłem się powstrzymać, aby sprawdzić czy sam posiadam coś takiego jak zdolność celebrycka. W tym celu wziąłem i zrobiłem swoim telefonem o słodkiej nazwie burakofon foteczkę i zamieściłem ją na swym profilu w serwisie społecznościowym, który wszyscy znamy i kochamy, jak nie przymierzając Pszczółkę Maję. Zdjęcie paskudne, bo i pierwowzór mało kształtny. W końcu lata uciekają, a człekowi zmarszczek przybywa. I siwych włosów...
Test wypadł nad spodziewanie dobrze. Na podstęp złapało się jedynie coś koło 20 osób spośród wszystkich znanych mi i niezbyt znanych „znajomych”. Odetchnąłem. W końcu, gdybym zyskał tych lajków ze 20 więcej, musiałbym rzucić wszystko w diabły i zacząć wieść przeklęty żywot bon vivanta i cymbała w jednej osobie.
Widać jednak, że siwe włosy dają jednak trochę rozumu, bo postanowiłem sprawdzić, czy moje wyobrażenie o celebrytach miało choć ziarnko prawdy. Może to wcale nie utracjusze i cymbały? Pierwszy raz w życiu odpaliłem więc pudelka i...
Nie mogę pokazać już światu córki, jak uczyniła to Wendzikowska, bo takowa się nie narodziła, nie muszę płacić 7 tysięcy za zniszczoną figurkę Telekamery jak Tadla, nie pokazuję się na ulicy z chłopakiem jak Węgrowska, nie wygaduję niczym Kamińska, że „Nie wezmę ślubu, póki nie będzie związków partnerskich”, nie paraduję z torebką za 7 tysięcy jak Szulim oraz nie mogę wzorem Mensach powiedzieć, że wiem kto jest molestującym dziennikarzem!
Wprawdzie nie wiem, kim są wymienione wyżej białogłowy, ale mogę z dumą przyznać, że z koziego odwłoka bardziej karabin maszynowy niż ze mnie celebryta. Dziękować niebiosom, dziękować!
0 komentarze:
Prześlij komentarz