Stosunkowo niedawna premiera filmu Wojciecha Smarzowskiego „Wołyń” wywołała bardzo szeroki, i czego można się było spodziewać, różnorodny odzew. Część widzów, sądząc po komentarzach, sprawiała wrażenie, że nie miała pojęcia o ludobójstwie na Wołyniu i we wschodniej Małopolsce. Część była usatysfakcjonowana tym, że wreszcie ktoś odważył się nakręcić film, który pokazywałby choć część prawdy o tym, co spotkało kresowiaków pod koniec wojny. Znalazły się również grupy, które sprawiały wrażenie niespecjalnie zadowolonych wydarzeniami pokazanymi w ekranizacji Smarzowskiego. Pierwsza z tych grup żyje w przeświadczeniu, że największą tragedią jaka spotkała Polaków na wschodzie były egzekucje oficerów polskich w Katyniu, Ostaszkowie i Starobielsku, zaś druga mimo bezspornych dowodów rzezi ciągle zadaje pytanie o przyczyny. Mówią, że może ci Polacy coś zrobili Ukraińcom, no i „czystka etniczna” to efekt tego jakiegoś nieznanego zła.
Największym złem jakie Polacy zrobili Ukraińcom było to, że to Polska znowu znalazła się na mapach świata. Że to Polacy gospodarując na tych samych ziemiach mieli domostwa i obejścia jakieś takie bogatsze i bardziej ogarnięte. Poza tym Polacy byli katolikami, którym nie mogło się pomieścić w głowach, że ich sąsiadów, z którymi nie raz i nie dwa biesiadowali, może toczyć taka nienawiść. Czy nienawiść była kanalizowana przez siły trzecie. Sądzę, że tak. Ale pełną wiedzę będziemy mieli dopiero po tym jak archiwa otworzą Moskwa, Kijów, Berlin i Londyn. Nie mam wątpliwości, że mimo posiadania swojego państwa część Ukraińców nadal nie wyleczyła się z nienawiści. A może pomnik w Hucie Pieniackiej wysadziła agentura rosyjska?
Zaś do tych, którzy tak licytują co było potworniejsze Katyń, czy Wołyń dodałbym jeszcze jedno wydarzenie. Zorganizowaną przez Sowietów, bodaj w 1937 roku Operację Polską. Polecam książkę Tomasza Sommera. Niemcy mogliby się uczyć!
0 komentarze:
Prześlij komentarz