(Tekst archiwalny) Nigdy nie miałem wątpliwości, że PiS do obsadzenia wszystkich stanowisk pozwalających na sprawowanie zewnętrznych znamion władzy wybierze utalentowanych ludzi. Szczególnie duże ich grono znalazło się wśród ludzi zasiadających w gabinetach Ministerstwa Spraw Zagranicznych oraz na placówkach dyplomatycznych zarówno w krajach położonych o rzut beretem, jak tych dalekich. Tak utalentowanych, że gdyby ręce potrafiły się rozciągać, zapewne bezustannie wlókłbym je w zadziwieniu po ziemi.
Oto ambasadorowi naszego pięknego i nieszczęśliwego kraju urzędującemu w Kijowie wypsnęła się pewna niedyskrecja. Otóż oznajmił on, że jest bratem. Bratem nie byle kogo, bo każdego obywatela Ukrainy. Gdybym był zwyczajnym chciwcem, jakich u nas wielu, zapewne zazdrościłbym ambasadorowi tak licznej rodziny. Na szczęście nim nie jestem, więc wypada mi spoglądać nieco podejrzliwym okiem na tego pana.
Ponoć pan ambasador ukończył historię. Nie mam pojęcia, czy tak rzeczywiście było, bo znajomość okazywana przez niego publicznie wydaje się cokolwiek kiepskawa. W swym liście, przypomina on liczne starcia zbrojne w jakich stawali naprzeciw siebie Ukraińcy i Polacy. Bardzo to ciekawe zważywszy, że ogromna większość Ukraińców nie miała pojęcia, że są Ukraińcami tak mniej więcej do I wojny światowej, a może nawet i dłużej. Przybliżę to w jednym z kolejnych postów. Druga sprawa to te starcia zbrojne. Jeśli pan ambasador uważa, że rozbijanie główek dziecięcych o ściany domostw, czy wycinanie płodów z brzuchów ciężarnych kobiet to zbrojne starcia, to cisną mi się na usta słowa bardzo nieparlamentarne.
Mimo to, przypuszczam, że ani ten list, ani inne wystąpienia pana ambasadora nie są efektem jego osobistych przemyśleń. Taką linię przyjął prezes, premier, prezydent, naczelnik i namiestnik w jednej osobie. My małe żuczki możemy co najwyżej poburczeć. Co niniejszym czynię!
0 komentarze:
Prześlij komentarz